You are currently browsing the category archive for the ‘kinderen’ category.

De blog verhuisd weer.
Ik wil namelijk gewoon de layout vrij kunnen aanpassen en dat kan hier niet. Wel op blogspot. Tot ziens daar dus :).
http://eenvoudigwit.blogspot.com

Maar wel met doeken meppen, met stokken krassen, met papier wrijven en natuurlijk good-old vingerwerk.

En de making off:

Opperste concentratie is daarvoor nodig.

Gingen we naar buiten om door de regen te rennen. We riepen naar de wolken dat het harder moest regenen. We gingen weer naar binnen om een warm bad aan te zetten en toen ging het nog harder regenen. Op blote voeten renden we door de plassen in de hele straat. We gingen naar binnen en het bad was warm en vol.

Heerlijk.

Met neme yoghurt, fruit, een glas en een theelepel.

De kans bestaat dat je dit allemaal al in huis hebt, je hoeft niet eens naar de winkel.

Prakken (je hebt geen blender, staafmixer of keukenmachine nodig) en mengen.

Glaasje vullen, theelepel erin, in de vriezer…. en voila:

Op Kiind.nl komt vandaag het recept.

Of een soort van.

Al jaren is hij onafscheidelijk met zijn zwarte coltrui. Andy Warhol is er niets bij. De trui werd 1 maat te klein, 2 maten te klein, 3 maten te klein. Maar het bleef het favoriete kledingstuk. Het begon zelfs pijnlijk te worden om het smalle colletje over het hoofd te trekken. De Vijfjarige nam een besluit. De col moest er dan maar af. En toen nog een knipje in de halsopening. Het zonnetje schijnt, dus ach, ook maar de mauwen eraf. Om zijn stoere reputatie te onderstrepen ook een aantal gaten in de vorm van punten. Het resultaat is een wijd naveltruitje, blote schouder en gaten. De jaren tachtig zijn er niets bij. En hij komt er mee weg. Hem staat het fantastisch. Onze artistiekeling.

Let op de zwarte veeg op zijn hand. Dat matcht.

De Vijfjarige was teleurgesteld. De paashaas had niets in zijn mandje gedaan (huh, zou die komen dan?). Dus gingen we eieren beschilderen. Die van hem mochten niet op de foto.

De Vijfjarige wou een nieuwe broek. Een broek die niet ‘hard’ is. Spijkerbroeken vindt hij te hard en daar bestaat doorgaans 95% van de garderobe voor Vijfjarige jongens uit (in de categorie broeken welteverstaan). Een jaar eerder had deze -toen- Vierjarige een lap in de kringloopwinkel uitgezocht. Kabouterstof was toen het oordeel. Ik toverde de lap tevoorschijn en hij werd wederom goedgekeurd. Clownsstof is nu het oordeel.

Ik nam de maten van zoonlief en samen begonnen we aan het maken van de broek. Ik gebruik een heel simpel en heel basic patroon. Altijd. Daarbij verzin ikzelf het model van de pijpen, wat voor soort zakken, of er plooitjes inmoeten, wijd of smal, lang of kort, etc. Heerlijk vind ik dat: één eenvoudig patroon waar je alle kanten mee uit kan, dat scheelt me heel veel patroonbladen. Ik zag geen kabouter of clown in de broek. Maar een seventiessoulbroek. Ik koos dus voor een model met ietwat uitlopende pijpen. Om te voorkomen dat de broek eruit ziet als een picknickkleed heb ik de randjes afgewerkt met een neppig paspelbandje.

Oja, lusjes waren heel belangrijk want onze Vijfjarige heeft een Riem.
Het taille-elastiek loopt niet langs de gehele omtrek, maar stopt bij de voorlussen (zie foto 3) zodat de voorkant niet aangerimpeld is. Past beter bij Vijfjarigen.

Onze ideeën over de vakantie gingen weer eens vele kanten op, maar de plannen zijn nu definitief (althans, zo definitief als ze bij ons kunnen worden). We gaan fietsen en bezoeken daarbij plekjes van staatsbosbeheer.

Eerste plan dat we hadden was naar Zweden. We lieten de kinderen foto’s zien van Zweden vakanties van man+ik en daar reageerden ze zo vertederend enthousiast op, dat we eigenlijk vonden dat we daar heen moesten op vakantie. In een kano mooie plekjes zoeken om daar te wildkamperen. Een kampvuurtje maken, brood bakken, hout sprokkelen, een plons in het schone meer.
Toen vond ik een uiterst leuke camping in Spanje. En wel deze. Niks geen georganiseerde, afgebakende plekjes voor tenten en caravans, maar gewoon een lap natuur waar je ergens je tent mag neerzetten. Prachtig!
Maar fietsen in Nederland is ook een optie. Gewoon zelf een moment kiezen waarop je vertrekt, lekker goedkoop en ook hier zijn vele mooie plekjes.

We gingen onze eisen eens op een rijtje zetten.
* Geen kinderanimatie
* Wel kampvuur mogen maken
* Milieuvriendelijk (dus vliegtuig en auto vallen eigenlijk al af, hoewel we een redelijk ‘groene’ auto konden lenen)
* Natuur
* Geen gestructureerde camping > wel vrijheid

Aan de kinderen vroegen we ook wat ze wilden:
* 5jarige: met een zwembadje
* 0jarige: uhbuh
* 7jarige: ik weet toch niet wat daar is op vakantie, dus weet ik ook niet wat ik daar wil doen.

Alles bij elkaar is er maar 1 conclusie te trekken… Fietsen door Nederland.

Na een gaar regelnachtje (baby drinkt vaak om productie op te krikken – met resultaat – vanwege een hoger prolactine gehalte in de nacht, maar ik zal jullie niet lastigvallen met hormoonverhalen) is de kleine helemaal tevreden na een voeding vanochtend. Hij gaat languit en ontspannen over mijn schoot liggen. De gedachte komt in me op dat ik normaal gesproken nu als een malloot de clown ga uithangen om hem aan het lachen te krijgen. Hoe harder hij lacht, hoe beter. Schateren, dat wil ik zien en horen! Maar waarom eigenlijk? Hij ligt daar heerlijk ontspannen te zijn, hij vraagt helemaal niet om een show.

Ik ontspan ook mezelf en blijf naar hem kijken. Als vanzelf streelt mijn hand over zijn buikje. Zo af en toe zegt de baby “uhhhh” en ik “ahhhh”. Een kwartier lang hebben we naar elkaar gekeken, contact gemaakt, aandacht geschonken, de oxytocine vloeide rijkelijk (toch weer die hormonen).

Ik besef dat ik last heb van alleen-als-er-gelachen-wordt-is-het-leuk-syndroom. Ik zie overeenkomsten met het alleen-als-er-geconsumeerd-wordt-kun-je-gelukkig-zijn-syndroom. Natuurlijk willen we allemaal op zijn tijd hardop lachen, in een deuk liggen en het bescheuren, maar lachen is geen voorwaarde om het leuk te hebben.

Eenvoudige moestuin
foto's eenvoudig wit
meer over eenvoudig wit
kiind online ouderschapsmagazine