You are currently browsing the category archive for the ‘eenvoud’ category.

De blog verhuisd weer.
Ik wil namelijk gewoon de layout vrij kunnen aanpassen en dat kan hier niet. Wel op blogspot. Tot ziens daar dus :).
http://eenvoudigwit.blogspot.com

Gingen we naar buiten om door de regen te rennen. We riepen naar de wolken dat het harder moest regenen. We gingen weer naar binnen om een warm bad aan te zetten en toen ging het nog harder regenen. Op blote voeten renden we door de plassen in de hele straat. We gingen naar binnen en het bad was warm en vol.

Heerlijk.

Nog een filmpje. Even de laatste hoor ;). Hierna is de blog wel belerend genoeg geweest.

Ik ben het niet van A tot Z eens met deze meneer, maar hij legt bepaalde verbanden goed uit. Vorm verder vooral je eigen mening ;).

Wel kijken hoor.

Via Valhalla:

Must see, ofzo. Ik zou mijn mening kunnen geven, maar kijk maar gewoon. Ofja, eigenlijk lukt het ook gewoon niet om hier een welgeformuleerde mening over te hebben.
Heel actueel ook nu met de EHEC bacterie.

Ongeveer een jaar geleden (ik ben slecht in dit soort schattingen, maar laten we het bij deze vaststellen op zo’n jaar geleden) besloot ik dat ons huis te vol begon te raken. Ik was altijd maar bezig met puinruimen en zoeken en opeens viel het kwartje dat er gewoon teveel niet of bijna niet gebruikt spul in huis stond. Sindsdien zijn er heel wat vrachten richting kringloop vertrokken. En hoewel je met drie kinderen in huis altijd aan het opruimen blijft, helpt het absoluut.

Het heeft daarbij nog een effect. Ik zie opeens ‘het interieur’ beter. Ik begon ook ‘iets’ te missen hierin. Ik stopte deze gedachte weg met het idee dat het gewoon een koop-valkuil is; een soort nastuip van toen ik nog meer leek op een klassieke consument (*kuchuche*). Maar ik ben eruit. Ik mis humor. Spontaniteit. Luchtigheid. Onze keuken die half af is, is het meest spontane visuele item hier. Voorruit de kerrie-mosterd-oker-gele muur brengt misschien nog een smakelijke noot, maar verder is het gewoon te ernstig.

Zo, nu kunnen we er iets aan gaan doen.
Uhm, maar nu eerst afstuderen (ook alweer zoiets ernstigs) natuurlijk. Ik denk dat ik alle blogberichten de komende maand hiermee afsluit, haha.

Een veelgehoorde ‘opruim’ tip is je cd’s omzetten naar mp3tjes en vervolgens weggooien. Ik doe dit niet. Althans niet helemaal.

We hebben al een hele tijd terug wel alle cd’s omgezet naar mp3tjes en die spelen we af met de computer, maar de cd’s weggooien, dat doe ik niet. Niet opdat ik er op welke manier dan ook gehecht ben aan de glimmende schijfjes, maar omdat ik het idee heb dat het niet helemaal correct is. Is het mp3tje wel legaal wanneer de gekochte drager niet meer in je bezit is? Ik weet het antwoord niet en daarom is het niet weg.

Wel hebben we alle hoesjes weggedaan en zitten de cd’s in van die hoezen die je ook in de auto kan leggen. In plaats van meerdere cd-kasten hebben we nu een paar platte hoezen. Vind ik al heel aardig.

Hier is de een na de ander ziek, dus heel hard gaat het niet met de blogberichten. Tussen de spuugbakjes en buikkrampen door proberen we uiteraard wel vanalles te doen (afstuderen bijvoorbeeld *kuchkuch*). We hebben bijvoorbeeld weer wat vrachten spul het huis uit gewerkt.

Hobbyspul van mij.  Dit had ik nog niet weggedaan vanwege de redenen: kom ik vast óóit aan toe, komt vast óóit van pas, ik vind het zo mooi, het heeft geld gekost… Maar de realiteit is dat het ruimte in neemt, tegen de tijd dat ik er aan toe kom, is het niet meer actueel genoeg meer (ook mijn smaak fluctueert) en bovendien ervaarde ik juist door de aanwezigheid extra druk om er iets mee te doen, terwijl daar geen tijd voor is. Om het geld-argument te sussen, heb ik het niet weggegeven maar verkocht. Iedereen blij.

Verder wat serviesgoed, een oude naaimachine, een ladekastje en wat prul verkocht voor het goede doel.

Kleding, boeken en nog meer prul naar de kringloopwinkel.

Weer wat boeken verkocht via Bol (ben niet echt fan van bol, maar ik ben te lui om het anders aan te pakken).

Dat ruimt weer lekker op. Ik heb op het moment een doel voor ogen. In de garage van mijn ouders hing een prachtig dressoir uit de jaren 60 te hangen met garagespul erin. Zo’n kast waar je in een vintage-speciaal-zaak een klein fortuin voor mag neertellen als hij in perfecte staat is. Die perfecte staat, dat is niet meer zo en ook zaten er geen poten onder. Maargoed, deze kast ben ik dus aan het opknappen en moet in de plek van twee kasten komen. In die twee kasten past meer dan in het dressoir, dus er moet weer spul de deur uit.

Ik heb alleen een probleempje. Hoe meer spul ik van mij weg doe, hoe meer spul van de kinderen op die plekken terecht kwomt waar eerst mijn spul lag. Hun slaapkamer wordt steeds leger en onze woonkamer steeds voller.

Ik doe een studie en ik ben al een tijdje bezig met het afronden hiervan. Op het moment moet ik bewijsmateriaal verzamelen dat ik bepaalde zaken 3/4 jaar geleden goed afgerond heb. Destijds wist ik niet dat ik dat nu moet regelen. Anders lag het uiteraard netjes in een mapje te wachten op het goede moment.
Ik raak hier (nu al) helemaal gestressd van. Ik ken de verhalen van medestudenten, ik heb ervaringen bij andere onderwijsinstellingen… dit is een hele opgave. Ik zal hier bovenop moeten zitten, talloze mailtjes aan moeten wagen, ik zal in de telefoon moeten klimmen, er zullen uren reistijd gaan zitten in op en neer crossen om de juiste mensen te spreken (die dan nooit bereikbaar zijn en waar je ook geen afspraak mee kan krijgen) en met een beetje pech moet ik alle verslagen opnieuw ter beoordeling overhandigen. Ik zal scherp en doortastend moeten zijn, maar tegelijkertijd moet ik dit loslaten op de momenten dat ik er even niets aan kan doen.

Ik hoop zo dat dit gewoon een pessimistisch verhaal is en het allemaal mee zal vallen. Maar in dit soort situaties weet ik dat de eenvoud vaak ver te zoeken is.

Ik heb weer gesleuteld aan het uiterlijk van de blog. Eenvoudig wit betekent wat mij betreft niet kleurloos, dus wat kleur erin. Waarschijnlijk wordt er nog wel verder gesleuteld aan de linkerkolom. Maar voor nu ziet het er weer fris en fruitig uit. Ik krijg helaas die balk hierboven (met het menu en de subscribe erin) niet weg. Iemand een tip? Ik kan niet in de CSS of HTML.

Wie heeft dat ook? Dat je dingen doet, enkel en alleen maar ‘voor de zekerheid’. Wat ik bijvoorbeeld doe:
* Als ik een typfout maak bij het invoeren van het wachtwoord 3x te vaak op backspace drukken.
* Als ik iets uitgerekend heb op de rekenmachine en vervolgens een nieuwe berekening wil maken 3x op de on/ac toets drukken.
* Controleren of de deuren van een auto wel echt dicht zijn, nadat er met de sleutelhanger ‘gebliebt’ is.
* Bij het uitchecken van mijn OV kaart, uitgebreid het display lezen.
* Midden in de nacht alle deuren controleren of ze op slot zijn.

Het zijn allemaal dingen waar onzekerheid en argwaan bij komen kijken. Niet echt positieve gevoelens. Ik ben er nog niet helemaal over uit of ik het mezelf moeilijker maak hiermee of dat ik gewoon erg *kuch* verstandig ben (of dat ik gewoon een beetje raar ben).

In de zijbalk is ook te lezen dat ik kunstmest over de moestuin heb gesproeid. Dat is ook een stukje ‘Voor de Zekerheid’. Ik had het toch staan en koopte daarmee Ongeduld, Onzekerheid, Argwaan en misschien ook wat Bewijsdrang af. Voor de Zekerheid dus, hoewel ik zelf wel weet dat het eigenlijk Mal is.

Eenvoudige moestuin
foto's eenvoudig wit
meer over eenvoudig wit
kiind online ouderschapsmagazine