Zo’n beetje alles om ons heen heeft of krijgt een oordeel.
Die is te dik, die te dun. Die krijgt een 8, die een 5. Een tijgerprint is ordinair. Zand eten is stout (?!). Je haar zit leuk. Je tenen zijn raar. Die broek is stom.

Het oordelen ligt in de manier van communiceren en zo wordt het vanzelf ook een manier van denken. Er schijnen volken/talen te zijn waarin zinsconstructies zo zijn, dat er nooit een oordeel in zit. Zelf denk ik ook regelmatig oordelend. Vandaag nog. Een man riep: “Kom, [insert voornaam]”. Ik dacht: “Wat een stomme naam”. En direct daarna realiseerde ik me, dat ik een stom oordeel had (haha, een oordeel over een oordeel). Wat ik eigenlijk bedoel (want ik probeer minder te oordelen) is dat ik me kalmer voel wanneer ik niet bezig ben met oordelen. Een beetje eenvoud in mijn hoofd dus ;).