Het komt wel eens voor dat ik verhalen hoor over alle spullen die het huis binnendringen wanneer je een baby hebt/verwacht, hoe duur alles is, hoeveel werk het is om alleen al naar buiten te kunnen gaan (Brigitte Kaandorp heeft hier ook een prachtig stuk over), enzovoorts.

Voor iets dat zo puur is, lijkt een baby niet samen te gaan met minimalisme/eenvoud.

Gelukkig ervaar ik dat anders. Eenvoud is kijken naar je daadwerkelijke behoeften en naar wat daadwerkelijk belangrijk is en daar naar handelen. Een baby heeft ook behoeften en die zijn het summum van eenvoud. De behoeften van een baby zijn namelijk helemaal fysiologisch te beredeneren. Daar hoef je geen gedachtelezer voor te zijn en biologen hebben het denkwerk al voor je gedaan (hoewel dat eigenlijk niet nodig zou zijn als we gewoon wat dichter bij onze ‘natuur’ zouden staan). Fysiologisch heeft je baby nood aan constante toegang tot de borst en lichaamscontact. Klaar. Eenvoudig niet? Je hoeft ook geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd om te begrijpen dat deze eenvoud niets te maken heeft met de hoeveelheid spullen die stiekem met je kind je huis in sluipen. En ook niet om te begrijpen dat de eenvoud die ik hier schets iets is wat je zelden in de praktijk ziet.

Omdat we al decennialang borstvoedende vrouwen proberen te verstoppen, zien we zelden nog kinderen die aan de borst drinken. Hierdoor is de vanzelfsprekendheid voor een groot gedeelte verdwenen en weet een pasbevallen vrouw eigenlijk niet zo goed wat ze moet met kind en borst, met alle moeilijkheden van dien. Zo wordt iets dat eigenlijk schoolvoorbeeld is voor eenvoud tot iets ingewikkelds.

Hoe doe ik dat dan? Ik voeg me naar de fysiologie van een baby. Veel kleine slokjes? Prima, krijg jij veel kleine slokjes. Kunnen we lekker veel oefenen. Je wilt steeds bij me zijn? Prima, ik draag je. Zijn mijn armen moe, dan mag je in de doek (ook zo’n heerlijk eenvoudig gegeven: het is een lap stof, that’s it). Ik zou nog een heel verhaal erbij kunnen verzinnen hoe deze eenvoudige benadering zorgt voor een ultieme symbiose, hoe er een perfect samenspel van hormonen ontstaat, hoe dit alle lichaamsfuncties van het kind ondersteund, maar het punt over eenvoud is denk ik wel duidelijk.

Betekend dat nu dat alles zomaar van een leien dakje bij ons gaat en dat ik gemakkelijk praten heb als het allemaal zo vanzelf gaat? Helaas niet. Ten eerste gaat het allemaal niet zo vanzelf. Ook ik heb met tranen in mijn ogen en flinke kloven geroepen dat ik een dag even geen moeder ben en de rest maar bekijkt hoe die het oplost. Om maar één situatie te schetsen. Het eerste pad zonder hobbels moet ik nog tegenkomen. Het is net het echte leven ;).

Ik heb in ieder geval geen last van allerlei babyspullen, geen last van babykosten en als ik de deur uit wil, dan doe ik een jas aan en ben ik weg (baby zit toch al in de draagdoek en eten is altijd kant en klaar). Heerlijke eenvoud dus.